نصرت امیرافشار(روزنامه‌نگار)

در روزگاری که کمتر پلتفرمی در ایران جرأت کرده به سراغ ادبیات کلاسیک یا مدرن ایرانی برود و اغلب پلتفرم‌ها به عدد بازدید و ترند فکر می‌کنند و در پی تولید آثار بفروش، کوتاه‌مدت و خالتور هستند، تصمیم نماوا برای ساخت سریال  سووشون به مدد اقتباس از یک اثر سنگین تاریخی، را باید حرکتی فراتر از سیاست تجاری دانست؛ حرکتی هدفمند، هوشمند و استراتژیک در راستای توسعه‌ی هویت فرهنگی.
نماوا با انتخاب سووشون نشان داد که هنوز کلمه، مادر تصویر است و می‌توان به ادبیات فارسی به‌عنوان منبع اقتباس ملی نگاه کرد، آن هم نه فقط به عنوان میراث مکتوب بلکه در واقع نوعی پاسداشت و ادای احترام به نویسندگان نسل طلایی ادبیات معاصر. 
از این گذشته انتخاب نرگس آبیار به‌عنوان کارگردان این اثر نیز پیوندی هوشمندانه میان سینما و پلتفرم محسوب میگردد چراکه نرگس آبیار تنها یک کارگردان نیست. او برند هنریِ سینمای زنانه و شاعرانه است و دعوت از او برای ساخت اولین اقتباس رسمی از رمان دانشور، نیز کاملا هدفمند صورت گرفته است و از دو منظر حائز اهمیت است. یکی از نظر صنعتی،  که آبیار میتواند مخاطبین جدی سینما را هم به پلتفرم بکشد و دیگری از نظر محتوایی، که اندیشه های آبیار به جهان ذهنی سیمین دانشور و همچنین زری (قهرمان رمان ) بشدت نزدیک است و این را میتوان در آثارش که عمدتا زن محور هستند به خوبی مشاهده نمود.
پلتفرم نماوا با سرمایه گذاری روی تولید سووشون رویکردش را به خوبی به نمایش گذاشت که نه فقط دنبال بیننده‌ی عام، بلکه به دنبال کسب اعتبار هنری هم بوده و تاکیدش علاوه بر بازدید، روی ماندگاری و برندینگ بلندمدت است و این  اعتقاد که یک اثر میبایست در حافظه ی فرهنگی بماند، سبب ارتقای سطح نماوا از سرگرمی به پلتفرم فرهنگی شده است که این امر در اکوسیستم رقابتی پلتفرم‌های ایرانی، تصمیمی بشدت ارزشمند ونادر است.
نکته ی دیگر این که نماوا با شناخت دقیق و هوشمندانه ی طیفهای مختلف جامعه ، و با ساخت سووشون، گروهی از مخاطبان را هدف گرفته که معمولاً توسط پلتفرم‌های دیگر نادیده گرفته می‌شوند. مخاطبِ فرهیخته، جست‌وجوگر، و اهل اندیشه اعم از منتقدان، نویسندگان، معلمان، دانشجویان، و تماشاگران آگاه که  شاید از نظر تعداد کمتر باشند، اما از نظر نفوذ فرهنگی بسیار اثرگذارند و علاوه بر بازدید، به برند پلتفرم، اعتبار اجتماعی و فرهنگی می‌دهند.  چیزی که هیچ سریال عامه‌پسند کوتاه‌مدتی نمی‌تواند فراهم کند.
سریال سووشون برخلاف سریال‌هایی که به سرعت از حافظه‌ی تماشاگر پاک می‌شوند، به‌عنوان برند فرهنگی نماوا میتواند تا سالها  بعد هم ارزش تماشا داشته باشد. اثری که به مدد رمان شاهکار سیمین دانشور، اندیشه های نرگس آبیار، و کیفیت تولید، از دیگر آثار داخلی متمایز میباشد ونماوا را به جایگاه پلتفرمی ارتقا داد که هم اقتصاد محتوا را می‌شناسد و هم هویت فرهنگی و هنری خود را تثبیت می‌کند. در نتیجه، نماوا با سووشون نشان داد که می‌تواند در کنار بازار، به تاریخ و ادبیات هم فکر کند. این تصمیم نه از سر احتیاط، بلکه از سر جسارت فرهنگی است. جسارتی که  میتواند مسیر اقتباس ادبی در ایران را دوباره باز کند…